O autorze
Zakładki:
Na łące z laptopem, czyli czytam
Prosty kontakt:
Przydatne linki
Slow life (i nie tylko) wg innych
Spróbuj tego:
W tle często...
Wnętrza, bo kocham ten temat
Z ciekawości i zawodowo
Zasmakuj
Tagi
Dzisiejszy dzień jest Twój. Podaj Dalej!
żyję slow, bo jestem tego warta
Kategorie: Wszystkie | cobyeta | cylindryczne | slow food | slow life
RSS
niedziela, 22 stycznia 2012

Na szczęście jeden z moich ulubionych autorów a przy tym blogerów - Marek Wojciechowski - polecił na weekend serial o wdzięcznym tytule "Lie to me"

I się z mężem zatraciliśmy na dobrych kilka godzin i na początek, bo nie sposób przerobić na raz wszystkich odcinków i wszystkich sezonów.

Kłamstwo. Słodkie kłamstwo. Od dawna modne jest rozgryzanie NLP, czyli technik manipulacji, jednak mnie od młodości, zanim NLP pojawiło się na świecie, fascynowało kłamstwo. Mechanizmy, sposoby rozpoznawania, sytuacje gdy ludzie je stosują, gdy wszyscy je stosujemy, gdy należy, gdy nie powinno się kłamać. Piękny temat. Uwielbiam do dziś słuchać kłamiących ludzi, obserwować zachowanie, mimikę, mowę ciała, wyłapywać drobiazgi trwające ułamki sekund i dlatego z dziką wręcz przyjemnością polecam również ten serial, ponieważ jest w nim mnóstwo faktów odnośnie kłamstwa. Doskonała potrawa na wieczory. Lubię pozwalać ludziom kłamać i udawać, że tego nie widzę. Czuję się wtedy jak Św. Mikołaj. Oczywiście wszystko ma swoje granice, jednak większość kłamstw jest naprawdę tak niewinna, że nie widzę powodu, żeby odbierać komuś przyjemność, zwłaszcza, że często służy to czyjemuś dowartościowaniu się, uzyskaniu uznania. Proszę. Poczuj się dobrze. Co ciekawe, większość ludzi bardzo mocno wierzy w to, co mówi w danym momencie. I dobrze. W coś trzeba wierzyć, a po co wierzyć w cudze, skoro można wierzyć we własne słowa? ;)

Kłamstwo niesłusznie jest tak potępiane. Na pewno mniej słusznie niż właśnie manipulacje, które z założenia mają oszukać manipulowanego. Kłamstwo bardzo często ma na celu uchronienie kogoś przed cierpieniem, przed problemami, kłopotami, niepotrzebnymi zmartwieniami. Mówi się, że prawda jest najważniejsza i święta. Nigdy się z tym do końca nie zgadzałam, ponieważ wszystko zależy od sprawy, sytuacji, kontekstu. Prawda jest ważna, jeśli czemuś służy, ale kłamstwo potrafi być o wiele ważniejsze i lepsze w skutkach. Manipulacja służy wyłącznie interesowi manipulującego (pomijam wyjątki). Kłamca niejednokrotnie robi przysługę okłamanemu. Kłamstwa, przemilczenia, wszelkie półprawdy, podkolorowania, odcienie szarości i wszystko co jest pomiędzy prawdą i kłamstwem. Och, jak ja lubię, gdy ktoś się upiera, że zawsze i bezwględnie należy mówić prawdę. Tacy ludzie sami często kłamią prosto w oczy dokładnie z tych w/w dobrych pobudek, czystych intencji nie sprawiania przykrości. W tym względzie nie jestem hipokrytką. Lubię, chcę być czasami okłamywana. Mimo znajomości prawdy, chcę usłyszeć to, co chcę usłyszeć, bo wiem co z tym z robić. Z prawdą czasami ciężko jest zrobić coś sensownego. Lubię czasami słuchać kłamstw, bo je właśnie doskonale widać i można nimi żonglować jak piłeczkami. Przegrywa ten, kto upuści piłkę. W końcu te piłki są ze szkła i spadając powodują huk, rozpadają się na dziesiątki części, które potem mogą wbić się w stopę, jeszcze długo po tym, gdy piłka spadła. Kłamstwa są ważne i pożyteczne, ale nie mogą dotknąć ziemi.

Czasami słuchając kłamstw nie mogę się powstrzymać i się uśmiecham. Ten powstrzymany uśmiech wywołuje te magiczne "czemu się uśmiechasz?", na co odpowiadam "Nie, nic. Tak po prostu". I świat myśli, że ja jestem z natury uśmiechnięta (no dobrze, uśmiecham się też nie tylko dlatego przecież). Ja po prostu słucham tych wszystkich fantazji, kłamstewek i nie mogę się powstrzymać. O ile sytuacja tego nie wymaga, to się po prostu uśmiecham i myślę "Cudownie. Lie to me, baby".

Świetny serial. Polecam, bo naprawdę ma w sobie dużo prawd, które potwierdza nauka, a które znamy od dawna. I już pierwszy odcinek pokazuje, że kłamstwo bywa bardzo, bardzo względne, zwłaszcza, gdy służy ochronie czyjegoś dobra. Ratowanie czyjegoś dobra, dobrego imienia, zaufania (jeśli nie dotyczy spraw karnych, zbrodni) jest dla mnie normalne w przyjaźni, lojalności. I na pewno jest jednym z jej objawów. To jak krycie się wzajemnie wśród rodzeństwa przed rodzicami. Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego. Do dziś mam taką relację z braćmi. I nie tylko. Sprawa ochrony wzajemnego dobra jest dla nas świętością. I tak powinno być. I takie kłamstwo zawsze będzie usprawiedliwione. Jeśli ktoś to neguje, tzn jedynie, że jeszcze tego po prostu nie przeżył.

Lie to me. Pyszny deser na (najlepiej) weekendowe wieczory.

czwartek, 19 stycznia 2012

Kocham latynoskie rytmy. Od kiedy uczę się salsy zagłębiam się w tym coraz bardziej. Wszystkie tańce powiązane z salsą, rumbą, sambą, flamenco. Chciałabym mieć opanowane wszystkie. Chociaż na dziś cieszę się z każdego postępu w salsie. Z każdymi zajęciami moje ciało odzyskuje dawną elastyczność, biodra sprężystość, też poza tańcem, kręgosłup przestał mnie pobolewać ;) (niby zabawne, ale prawdziwe). Znowu sylwetka mi się zarysowała jak za lat wczesnej młodości. Cieszy mnie to, zwłaszcza, że najważniejszy warunek jest spełniony - mam czystą i żywą przyjemność z tańczenia salsy. Chociaż strasznie mi się nie chce wychodzić, to stanięcie na sali, szybka rozmowa z dziewczynami, usłyszenie pierwszych dźwięków, uśmiech instruktora i zapominamy o świecie. Na tę godzinę jest salsa.

Ale dziś potrzebowałam czegoś innego i zaczęłam szukać materiałów o pozostałych tańcach. Zapewne mało kto wie, że jedną z wielkich gwiazd flamenco jest mężczyzna: Joaquin Cortes. Filmik. Uprzedzam. Ma w sobie coś hipnotyzującego, pierwotnie nieokiełznanego. Widać, że on płynie. Rzadko się zdarzają fajnie ruszający się mężczyźni, którzy przy tym nie zatracają męskości. Ostatnim tańcem, o którym pomyślałabym jako "męskim" jest flamenco. Błąd. Jest i to bardzo. Oto dowód:

Podoba mi się. Całość. Niby wyreżyserowane, ale ja widzę, że oni wszyscy raczej płyną. Z rytmem, z głosem, z ruchem. Czyste. Mam w sobie czarownicę, która lubi wszystko co pierwotne, bliskie naturze, Ziemi, pogańskim zwyczajom, szeptuchom, szamanom. Flamenco ma w sobie tego dużo. Jak i samba brazylijska.

Ale dziś poddaję się flamenco.Joaquinowi Cortes, który na marginesie jest po drugiej stronie oceanu naprawdę rozpoznawalny. I słusznie. On ma taniec we krwi... Tylko z drugiej strony jestem przekonana, że tak naprawdę każdy z nas ma. Brak swobody na parkiecie jest odzwierciedleniem podejścia do życia. Można nie chcieć tańczyć w jakiś okolicznościach, towarzystwie, ale jeśli chcemy się zrelaksować, rozluźnić, oczyścić myśli, to taniec jest najprzyjemniejszą formą ruchu, którą można się w tym celu posiłkować. I po prostu "odpuścić" i tańczyć.

Nawet w dużym pokoju... Jak bym miała ogród, to bym zrobiła z niego miejsce do tańczenia. Bez względu na sąsiadów.

Na koniec. Zdjęcie Joaquina Cortesa. Chciałabym mieć takie z mężem w prywatnej kolekcji: 

 

Zdjęcie pochodzi STĄD.

Więc jeszcze jeden.

 

Uwielbiam facetów, którzy potrafią się zapomnieć, zatracić. Jak ten Pan wyżej. Dokładnie. Wszyscy w koło są, ale nie dla niego. Jemu potrzebna jest muzyka, dźwięk i w tym się zatraca. Lubię takie nieobecne spojrzenie, pewnie dlatego, że kojarzy mi się z seksem. Z takim spojrzeniem wszystkim do twarzy.

  Flamenco jest niesamowicie hipnotyzujące.

poniedziałek, 16 stycznia 2012

Chodź, opowiem Ci historię. Siadaj. Weź kubek kawy, herbaty, kakao i posłuchaj.

Miałam 19 lat. To był Sylwester. Wtedy go poznałam i spróbowałam pierwszy raz. Nie spodobało mi się. Kompletnie mi nie wychodziło, ale inni mnie przekonywali, że będzie dobrze. Jak już się nauczę, to pokocham go. Więc żeby się przekonać, czy tak będzie postanowiłam się wszystkiego nauczyć. Szło mi opornie i zajęło długie miesiące. Ale w końcu.. w końcu zaczęłam odczuwać tę legendarną przyjemność, może dlatego, że sobie wmówiłam, że trafiłam na odpowiedniego. Z czasem, faktycznie zamieniło się to w coś poważnego. Znajomi mówi, że tak fajnie do siebie pasujemy.

Było nam coraz trudniej bez siebie wytrzymać. Ba, zmieniali się mężczyźni w moim życiu (niektórzy go tolerowali, inni zupełnie i absolutnie nie, jeszcze inni sami się do niego dla mnie przekonywali..), otoczenie się zmieniało jak w kadrze z filmu "Wehikuł czasu", zmieniali się ludzie, a on ciągle był ze mną, jakby wiedział, że go na swój sposób kocham, mimo... no właśnie.

Mimo, że go nienawidziłam. Mimo, że miał mnóstwo wad. Mimo, że byłam na siebie nie raz wściekła, za to że do niego wracam, chociaż wiele razy sobie obiecywałam, że z nami koniec. Czasami odpuszczałam, bo ile razy można się poddawać? Wiele lat przywiązania, tkwienia w toksycznym (w gruncie rzeczy) związku jest jak mocno zakorzenione drzewo, które wrasta w nas. Zapomina się z czasem, jak jest bez niego. Wiele razy się rozstawaliśmy (czasami nawet na kilka miesięcy), ale zawsze wygrywał. Zawsze do niego wracałam. Szczególnie po alkoholu, albo jak miałam problem, czy po prostu chciałam się oderwać, albo nad czymś pomyśleć. On był do tego najlepszy.

Nawet mój mąż to tolerował, ba, lubił na mnie z nim patrzeć. Czasami się przyłączał. Chociaż co mógł innego zrobić? Wiedział, że nie będę między nimi wybierać. Nie tak. Nie mógł tak postawić sprawy. Chociaż widział też, że się z tamtym psychicznie męczę. Że cierpię chwilę przed spotkaniem z nim, że nie robię tego, bo chcę, tylko z czystego uzależnienia i przywiązania, ale już bez przyjemności. Najgorszy i najbardziej toksyczny rodzaj rutyny. Ale ja wiedziałam, że w końcu się z nim rozstanę. Czekałam tylko, aż naprawdę do tego dojrzeję. Aż poczuję, że już wystarczy. Wiele związków w końcu tak się zaczyna i kończy. Na początku jesteśmy sobą zafascynowani, nie możemy bez siebie żyć, spędzamy razem każdą chwilę, od łóżka, przez stół, czy samochód, po każde miejsce na ziemi, dziesiątki rozmów, nieprzespanych nocy, sennych dni, ale też chwil pełnych namiętności i szaleństwa. Wszystko inne jest ok, ale najważniejsze, że jesteśmy razem.

Jednak... po iluś latach zaczyna się coraz częściej czuć znudzenie, znużenie, zmęczenie. Widzi się same jego wady, a nie chce ci się już wyciągać wspomnień jego zalet. Zupełnie przestało ci na nim zależeć i teraz nie wiesz tylko, jak mu powiedzieć, że to już koniec. I że możecie zostać przyjaciółmi, chociaż to trochę za mocne słowa. I próbujesz. Raz, drugi, dziesiąty... i się poddajesz, bo on tak skomle o chociaż jedno spotkanie, o chociaż 5min razem o jedno małe spotkanie. No co ci zależy? Nic. W sumie nic. I się zgadzasz... I znowu miesiącami się nie możesz od niego uwolnić i patrzysz na męża, który widzi, że coś się z tobą dzieje, ale ze smutkiem w oczach nie liczy już nawet na to, że skończysz z tamtym. 

Ale ty wiesz, że skończysz. Już dawno podjęłaś decyzję, musiałaś tylko wypracować sobie metodę odpierania wszystkich argumentów, jakie miał. Lata przywiązania, rozumiesz, to trzeba skończyć sposobem. A sposób jest jeden: nie ulegać naciskom. Zdajesz sobie sprawę, że te rozstanie, jak każde spowoduje małe zawirowanie w życiu. W końcu wasza relacja, wokół niej, zbudowały się też inne. Przyjaciele i znajomi pewnie trochę się podzielą, część trzymać będzie jego stronę, część twoją. Niektórzy nie będą wybierać (i słusznie). Ty, jeszcze wiele, wiele razy będziesz czuła, że czegoś bardzo, ale to bardzo ci brakuje. I tak właśnie jest. Chociaż naprawdę bardzo, bardzo rzadko, to pojawia się takie nieznośnie poczucie "chcę". I dobrze, ale od razu sobie tłumaczę, że nie chcę jego. Chcę czegoś, ale to nie on.

Doskonale wiem, co mnie czeka. Jakie będą pułapki, jakie pokusy. Najważniejsze - nie zaskoczą mnie. Gdy siedziałam pewnej nocy na balkonie, postanowiłam z nim porozmawiać. Po raz ostatni. Nie słuchając go, postanowiłam powiedzieć tylko to, co miałam do powiedzenia i się pożegnać. Nawet mu nie podziękowałam. Wszystko było już powiedziane przy każdym poprzednim rozstaniu.

Patrzył na mnie z tym swoim gorącym uśmieszkiem "Znowu odchodzi? Wrócisz. Ty zawsze wracasz". 

"Zobaczymy" odpowiedziałam i go zgasiłam. Tak. Ja to po prostu wiem. Po tylu latach. W tę ciepłą, zimową noc.

On mi pewnie i tak nie wierzy, jak mój mąż, jak moi znajomi, rodzina, przyjaciele. "Ty, rzuciłaś? Jasne". Pełne pobłażliwości. Tak. Zobaczycie. Co jak co, ale tkwienie w toksycznych związkach nigdy nie było dla mnie znośne. Papierosy były jedynym wyjątkiem. A ten, zgaszony tamtej nocy to był ostatni papieros.

Ja to po prostu wiem. I z każdym dniem wiem to coraz bardziej. Kiedyś zapomnę, że byliśmy razem. Chociaż może bezpieczniej będzie nie zapominać... żeby znowu do siebie nie wrócić, bo jest mi bez niego cudownie ;)

PS. Chyba każdy ma taką rzecz, sprawę, osobę, od której uwolnienie traktuje jak źródło zadowolenia i zwycięstwa nad własną słabością, uległością, dowód na to, że jednak ma się silną wolę (we własnych oczach). Dziwne to jest, że w ogóle czasami latami się w takich "relacjach" i relacjach tkwi. No ale cóż. Najważniejsze, to się z nich skutecznie uwalniać. Satysfakcja jest niesamowita.

piątek, 13 stycznia 2012

http://www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/56,123404,9759550,Picie_coli_to_obciach.html

 

 

I kilka fragmentów z tego materiału:

(...) "W 'smaczne piątki' uczą się, jak odróżnić dobre jedzenie od bezwartościowego - na warsztatach smaku degustują na przykład sery. Albo same kwaszą mleko i przygotowują jogurt. Zwiedzają też lokalne wytwórnie."

(...)"Szkołę w marcu odwiedzili Włosi ze Slow Food, międzynarodowej organizacji non profit, która promuje m.in. dobre jedzenie, niespieszny tryb życia, lokalne specjały i małych producentów. Skupia już 100 tys. osób na całym świecie. To Włosi wymyślili program European Schools for Healthy Food, do którego należy 13 szkół w Europie, m.in. we Francji, w Belgii, Irlandii, Hiszpanii. A teraz również kiełczowska szkoła w Polsce. Program ten zakłada poprawę jakości szkolnych posiłków, nawiązanie do lokalnych tradycji i kulturę jedzenia."

(...) "W Kiełczowie na szkolnych oknach i na tablicach widać kolorowe ślimaki. To logo Slow Food, symbol niespiesznego życia odbieranego wszystkimi zmysłami, delektowania się smakami. W szkołach z European Schools for Healthy Food edukację smaku włącza się do programu nauczania, więc na godzinach wychowawczych kiełczowskie dzieci rozmawiają o starannym jedzeniu, a na lekcjach polskiego analizują przysmaki z 'Pana Tadeusza'." 

(...) "- Szkolne sklepiki to dramat - uważa Jacek Szklarek, szef polskiego Slow Food. - Wielkie koncerny spożywcze wiedzą, że wśród uczniów mają wdzięcznych odbiorców, więc sklepiki są pełne batonów i kolorowych napojów. - Jeśli kiełczowski model się sprawdzi, chcielibyśmy, żeby stał się wzorem dla innych szkół w Polsce. Kulturę jedzenia i bogactwo smaków trzeba pokazywać jak najwcześniej. Zwłaszcza że dzieci lepiej identyfikują smaki niż dorośli. Być może uda nam się wychować pokolenie, które będzie odżywiało się lepiej niż my teraz. W Polsce jada się pangę zamiast śledzia czy bellony; zapomnieliśmy o gęsinie, z której słynął nasz kraj, i o starych, znakomitych odmianach jabłek."

 

Wzruszyłam się. Naprawdę. Jestem niesamowicie dumna z samego pomysłu, jego realizacji, miejsca, dzieci i dorosłych. Nic dodać, nic ująć. Oby to się przyjęło i rozprzestrzeniło. W końcu marketing szeptany, polecenia, zawsze miały największą skuteczność.  Piękna sprawa. I świetnie, że taka inicjatywa odnośnie slow life, slow food w tak dobry sposób rozwija się w Polsce i na najważniejsze, wśród dzieci. Podziękowania dla Włochów i naszych Slow food propagatorów ;)  Naprawdę jestem dumna z tego projektu i sposobu realizacji. I co? Jak się chce, to wszystko można. I co najważniejsze, chyba wszyscy wiemy po sobie, że łatwiej jest wpajać nowe nawyki, niż zmieniać stare. 

sobota, 07 stycznia 2012

Jestem chyba największą fanką kakao w tej części galaktyki, ale jeszcze większą fanką jestem pitnej czekolady. Ostatnio posprzeczałam się z kolegą, który powiedział, że nie ma różnicy między pitną czekoladą a czekoladą do picia. Powiedziałam, że jest diametralna (co jest szczególnie wyczuwalne w pijalniach czekolady, kawiarniach itp.).

Czekolada do picia - to nic innego jak kakao. Czasami z dodatkami.

Czekolada pitna - to napój przygotowany na bazie prawdziwej czekolady.

Właśnie znalazłam potwierdzenie: TU. (głównie szukałam go dla kolegi, ale skoro już mam, to wrzucam)

Różnica jest oczywista w samej konsystencji, gdyż czekolada pitna się wręcz ciągnie, a nie leje. Owszem, na co dzień jestem fanką kakao (które mogę nazywać czekoladą do picia, tylko po co, skoro to kakao). Moim ukochanym wytworem jest kakao z aromatem pomarańczowym (zakochana jestem w czekoladach ze skórką pomarańczy). Oczywiście ważny w tym też jest sam magnez, zawarty w czekoladzie, ale smak czekolady z pomarańczą jest jednym z lepszych, wynalezionych przez ludzkość. I sama do kakao kupuję ciemne kakao, bez żadnych dodatków. Mieszanki "dla dzieci" mają za dużo cukru. Oczywiście też mam taką na półce (jak mam ochotę pogrzeszyć pośpiechem), ale dla smaku - piję wyłącznie ciemne, prawdziwe kakao z dobrym mlekiem.

 

A na pitne czekolady najchętniej chodzę jednak do pijalni. Przy okazji pogaduch z koleżankami. Na co dzień byłyby trochę za ciężkie, a w ogóle najlepsze są przed PMSem.

 

Ale muszę spróbować TEN przepis, albo TEN. Brzmią apetycznie i prawidłowo gęsto. A TE wyglądają na zupełną rozpustę :)

Kilka wskazówek, jak rozpoznać dobrą czekoladę znalazłam TU (na szczęście nic nowego), ale warto o tym pamiętać kupując czekolady, bądź kakao.

Ja, jako typowy nocny marek uwielbiam zrobić sobie kubek kakao przed snem, w środku nocy. Śpię potem jak dziecko. I jest to szczególnie idealny napój na zimę.

Ciekawostka, czyli wartości, jakie sobie dostarczymy z przyjemnością czekoladą:

Porównanie wartości odżywczych czekolad :

Składnik
Zawartość w 100 [g]


Czekolada gorzka


Czekolada mleczna


Czekolada biała

Wartość energetyczna 599 kcal 535 kcal 539 kcal
Białko 7,8 g 7,6 g 5,9 g
Tłuszcz ogółem 42,7 g 29,7 g 32,1 g
Kwasy tłuszczowe nasycone 24,5 g 18,5 g 19,4 g
Kwasy tłuszczowe jednonienasycone 12,8 g 7,2 g 9,1 g
Kwasy tłuszczowe wielonienasycone 1,3 g 1,4 g 1 g
Kwasy tłuszczowe omega-3 34 mg 122 mg 103 mg
Kwasy tłuszczowe omega-6 1218 mg 1218 mg 910 mg
Węglowodany 24 g 51,5 g 59 g
Błonnik pokarmowy 10,9 g 3,4 g 0,2 g
Witamina A 39 I.U. 195 I.U. 30 I.U.
Witamina D ~ ~ ~
Witamina E ~ 0,5 mg 1 mg
Witamina K 7,3 µg 5,7 µg 9,1 µg
Witamina C ~ 0,03 mg 0,5 mg
Witamina B1 0,03 mg 0,1 mg 0,1 mg
Witamina B2 0,11 mg 0,3 mg 0,3 mg
Witamina B3 (PP) 1,1 mg 0,4 mg 0,7 mg
Witamina B6 0,04 mg 0,03 mg 0,1 mg
Kwas foliowy 0,02 µg 12 µg 7 µg
Witamina B12 0,3 µg 0,7 µg 0,6 µg
Kwas pantotenowy 0,4 mg 0,5 mg 0,6 mg
Wapń 73 mg 189 mg 199 mg
Żelazo 11,9 mg 2,4 mg 0,2 mg
Magnez 228 mg 63 mg 12 mg
Fosfor 308 mg 208 mg 176 mg
Potas 715 mg 372 mg 286 mg
Sód 20 mg 79 mg 90 mg
Cynk 3,3 mg 2,3 mg 0,7 mg
Miedź 1,8 mg 0,5 mg 0,1 mg
Selen 6,8 µg 4,5 µg 4,5 µg
Cholesterol 2 mg 23 mg 21 mg
Fitosterole ~ ~ ~

Aż miło popatrzeć. 

 

UPDATE: polecam bloga o czekoladzie. TU. Naprawdę, wszystko związane jest z czekoladą. Podziwiam zapał :)

piątek, 06 stycznia 2012

O ile jestem fanką nowych technologii, urządzeń, usprawnień, o tyle z dużym dystansem podchodzę do większości z nich. I nieufnością. Za bardzo nie ufam temu, co technologia robi z naszym życiem. O ile oczywiście nie ma tematu przy urządzeniach typu zmywarka, odkurzacz, pojazdy mechaniczne, telefony, komputery, wszystko co umożliwia internet, o tyle dość krytycznie odbieram doniesienia o coraz nowszych "usprawnieniach". Ujmę to tak, dzielę je na przydatne i odmóżdżające. Proste. Urządzenia które nam pomagają i wyręczają nas w czysto mechanicznych czynnościach - OK, natomiast jak oglądam materiały z prezentacji np. samochodów samodzielnie parkujących, systemów, które za nas o wszystkim pamiętają, wiele za nas zrobią, przechodzą mi ciarki po plecach. Przyszłe pokolenia NIE BĘDĄ MYŚLEĆ. Pewnie pozostanie jakieś wąskie grono ludzi, od których się tego będzie wymagać, ale cała reszta będzie skupiona na zdobywaniu coraz nowszych modeli, które jeszcze bardziej uwolnią je od myślenia i samodzielności. W coraz większym zakresie człowiek jest zbędnym ogniwem, ponieważ prawie wszystko już da się zautomatyzować. Dobrze? No nie wiem. Dla mnie narzędzie zawsze pozostanie narzędziem, ale nigdy nie stanie się obiektem mojego bezkrytycznego zachwytu. Urządzenie jest tylko WYNIKIEM, EFEKTEM myśli ludzkiej, więc zawsze będę pamiętała (widząc coś niesamowitego), że za tym stoi jego wybitny autor, a przy wielu urządzeniach, programach itp - grupa ludzi i to oni mnie tak naprawdę by zainteresowali najbardziej. Oni stanowią dla mnie elitę świata. Coraz węższą, bo jakoś nauka zdaje się bardzo oddalać od zwykłych ludzi. A może zawsze tak było? Może zawsze większość ludzi była skupiona na śledzeniu nowinek po to, żeby je NABYĆ i z nich korzystać jednocześnie bezrefleksyjnie przyjmując, że one SĄ i należy je MIEĆ. Koniec. Nie wiem.

Jak rozmawiam z ludźmi, to dziwi mnie, że ich np. nie interesuje zupełnie jak coś powstaje. Dlaczego. Skąd i po co. I do czego to zmierza. I czy jest nam to potrzebne. Ludzkość ze ślepą pasją dąży do uwolnienia się od myślenia, za to ślepo daje się przekonać nawet niezbyt wyrafinowanym reklamom, że coś muszą mieć. Każde następne urządzenie ma w tym pomóc. WAŻNE! Nie samo urządzenie, bo już dawno nie wymyślono nic nowego. Wszystko co mamy w tej chwili w zasięgu ręki, powstało w pomysłach już dawno temu. Do nas trafiają ulepszone wersje. Rozszerzone o funkcje, połączone z czymś innym. Wiadomo - miniaturyzacja. (Czekam, aż staną się faktem projekty, które są dziś dopiero w fazach testów. Gdy elementy będą już montowanie w obwodach, a całość będzie ledwo widoczna ludzkim okiem. To będzie coś, ale nie oszukujmy się. To dziesiątki lat badań i testów). Niemniej, my siedzimy w domach z urządzeniami (dla projektantów) z poprzedniej generacji. No muszą nam marketingowo mówić, że najnowsza wersja jest WOW. Nie jest. Ona jest już przestarzała, bo właśnie dopracowują wersję, która wejdzie za rok. To jest ta fascynująca strona nauki ;)

Dobrze, że jednak jest w tym wszystkim też mocny podział. Wiele osób zupełnie temu nie ulega i kupuje tylko to, co uważa za przydatne. Bez cienia fascynacji. Lubię takich ludzi. Sama nie raz zachwycam się (chwilowo) jakimś urządzeniem, przy czym takie osoby chłodno pytają "no ale co z tego? to tylko ..." Tak. To prawda. I tak jak są maniacy urządzeń, tak są kobiety zapatrzone w ubrania czy kosmetyki, potrafiąc rozmawiać o tym godzinami. Nie dołączam się do żadnej grupy na stałe. Na wyłączność. Oczywiście zainteresuję się prawie wszystkim, ale unikam skrajności. We wszystkim. Nie dam się wciągnąć w życie, w którym szczytem marzeń jest posiadanie rzeczy. Jakiejkolwiek.

I dobrze mi z tym. Dzięki temu wszystko jest dla mnie zabawą. Mieć/ nie mieć. Zmiana stylu, wizerunku, tuszu do rzęs, torebki, zmiana laptopa na tablet, telefonu na smartfona, małego auta na duże, ok, jak będzie możliwość, jak będę miała wenę, ok, izi. Oj. Dziś to, jutro coś innego. To wszystko jest tak błyskawicznie przemijające, że szkoda się nad tym jakoś rozwlekać (co właśnie robię).

PS. Mąż właśnie robi "garażową wyprzedaż piwnicy" na allegro i patrząc na to, co sprzedaje, to sobie przypominam, jak koniecznie chciałam to mieć i jak bardzo miało mi to ułatwić życie (maszynka do mięsa, masażer, nawilżacz i inne gadżety, które już dawno zastąpiło coś innego albo okazały się jednak nieprzydatne). Albo jak ostatnio zrobiłam przegląd szafy znowu oddając ponad połowę zawartości (bo przytyłam ;). Eh, kupowanie. Przy moim nieznoszeniu do chomikowania, jest wręcz szkodliwe. Coraz mniej lubię. Jak chodzę po sklepach i widzę coraz większą bylejakość (materiałów, wykonania) to opada mi zapał. Nic się kochani nie zmienia. Doskonałe jakościowo rzeczy zawsze będą drogie, ale nie wszystkie rzeczy drogie są warte swojej ceny. Zwłaszcza nowości technologiczne, które już w dniu zakupu są przestarzałe.

Za to nic się nie zmienia jeśli chodzi o ubrania. Klasyka i doskonała jakość materiałów zawsze będą warte swojej ceny, bo zadbane będą nam służyć latami. Takich rzeczy nie ruszam i nie oddaję. No chyba że już zwyczajnie się zużywają, jak każdy materiał (czasami przeglądając stare zdjęcia widzę ubrania, za którymi zatęsknię, bo były doskonałe, ale niestety, musiałam je powyrzucać/ pooddawać, bo się poprzecierały, straciły kolor, fason). I co? Nic. Były nie do zastąpienia, a moda kurcze wraca ;) Tak jak wiele urządzeń, których dziś już nie mam (a które dziś i tak były starymi gruchotami). Wszystko przemija, dlatego strasznie nie chce mi się angażować w to uczuć. Może już nie umiem? Może tylko przy pierwszych rzeczach odczuwa się jakieś głębsze emocje? Ja tak chyba właśnie mam. Świadomość zabija niektóre emocje. Co na dziś mnie cieszy. Mam spokój, tam gdzie powinien być.

I chciałabym poznać człowieka, który wymyślił laptopa. Zapytałabym go, jakie to uczucie, wymyślić coś, z czego korzysta cały świat. To musi być genialne.

"Bill Moggridge w 1979 roku stworzył pierwszego laptopa w takiej formie, w jakiej znamy go dzisiaj - zamykanej walizeczki. Pierwsze przenośne komputery powstawały wprawdzie już pod koniec lat 60., ale trzeba było kolejnych 10 lat, aby pojawił się pomysł genialny w swojej prostocie i ergonomii. Tak genialny, że GRiD Compass trafił na statek kosmiczny NASA oraz był wykorzystywany przez amerykańskie służby specjalne"

a Wiki o nim krótka notka. Hehe. To dopiero ironia losu. A czy ktoś o nim słyszał? No tak. Nie jest tak popularny jak Jobs czy Zuckerberg. Tylko pytanie, czy dwaj ostatni za 30 lat będą na ustach ludzi? Czy ich pomysły dalej będą w obiegu? A jeśli nie, to co i czyjego pomysłu?

No tak. Jak prawie wszystko, najpierw powstaje na potrzeby wojska (bez żalu, tylko niech nikt się nie łudzi, że to z myślą o zwykłych konsumentach ;)

Technologia inteligentnych domów. Cudo. Jeśli chodzi o zarządzanie energią, zasobami? Świetna sprawa. Jednak jak czytam, że będzie można stresować domem z pilota i nie trzeba będzie wstać, żeby zapalić światło to sobie myślę "Lubie, no bez jaj. Już ruszcie ten tyłki, bo kiedyś będą tak grube, że wc będzie musiało pod was podjeżdżać". Czy ktoś tego naprawdę chce? No właśnie. To samo z parkowaniem, albo z automatyczną skrzynią biegów. Każdy kto z niej korzysta ma poważny problem z korzystaniem z manualnej. No i to już jest dla mnie sygnał alarmowy. Ja wiem, że parkowanie bywa trudne, zmiana biegów wymaga wykonania dwóch ruchów (zresztą mechanicznych!), ale kurcze, no nie przesadzajmy. Nie odbierajmy sobie tego co jest całą przyjemnością w jeździe: prowadzenia samochodu. Jeśli wszystko ma być zautomatyzowane w samochodach to chciałam zauważyć, że to już jest i nazywa się autobus komunikacji miejskiej. Wsiadasz, bierzesz książkę i jedziesz. Daleko? Och bez przesady, z miejscami parkingowymi też bywa ciężko. 

Rozwój technologii... może być tak dobry jak i zły. Jak każda RZECZ. Pomyślmy o tym czasami, zanim oszalejemy w sklepie czy przed monitorem widząc jakiś przedmiot. I pamiętajmy, że on jest już przestarzały. Tak dla ochłonięcia ;)

Ale na marginesie dodam, że jestem szaloną fanką miniaturyzacji urządzeń. Coraz cieńsze telewizory, coraz mniejsze komputery, coraz lepsze telefony, coraz mniej palące samochody... Cudo. Tylko torebkę lubię mieć dużą, ale tą przypadłość mam akurat po mamie.

 

PS2. Notkę zainspirowały niedawne opowieści o prezentach pod choinkę dla dzieci, gdy rodzice biorą kredyty na jakieś szalenie drogie zabawki. Szaleństwo, które mi się już nie mieści w głowie. Przede wszystkim dlatego, że nie jest to istotą Świąt Bożego Narodzenia. Jestem starej daty i tego się będę trzymać. Przynajmniej w tym zakresie.

czwartek, 05 stycznia 2012

Gdy byłam małą dziewczynką strasznie chciałam być aktorką. Męczyłam rodzinę, żeby mnie zabierali na "castingi" do filmów. Realizowałam się chociaż przez udział w teatralnych i muzycznych grupach dziecięcych. Oczywiście szkolny chór i wyjazdy na festiwale piosenki radzieckiej. Oprócz tego lekcje tańca towarzyskiego (pamiętam jak w szkolnej łazience ćwiczyłam cza czę) a między tym zajęcia w szkole baletowej. Dziadkowie ciągle gdzieś ze mną jeździli, bo ich ukochana wnuczka musiała się realizować artystycznie. Och, jaka byłam szczęśliwa biorąc w tym wszystkim udział. Właściwie do końca szkoły podstawowej udzielałam się, gdzie się dało, potem jednak poszłam bardziej w sport, który pozostał już do końca lat licealnych. Ale wracając.. aktorstwo. Tak, było moim marzeniem, bo mimo niesamowicie towarzyskiej duszy byłam równie niesamowicie nieśmiała. Każde wystąpienie, każdy udział w apelu, bądź wypowiedź przed klasą (chociażby recytowanie wiersza) było dla mnie stresem. Przynajmniej do czasu samego występu.

I właśnie jako mała dziewczynka wymyśliłam, że jak już mam np. występować, to wcielam się w rolę. Nie jestem małą, wstydliwą Marzenką, tylko świetną aktorką, tancerką, mówcą, piosenkarką. Potem z biegiem lat dodawałam do tego to, co było mi właśnie dane do odegrania. Z wiekiem byłam coraz pewniejsza siebie, zauważałam, że nie muszę się "wczuwać", żeby dobrze wypadać i czuć się sobą. Owszem, gdzieś tam na dnie pozostała pewna nieśmiałość, albo raczej onieśmielenie, które do dziś zdarza mi się przeżyć i czuję, że się czerwienię jak nastolatka. Bardzo rzadko, ale jednak jeszcze mi się to zdarza. Jednak nadal też, przy każdym pierwszym razie (a na pierwsze razy będę polować całe życie), zdarza mi się moment zawahania, niepewności, paniki czy dam radę, ale co najważniejsze, nie paraliżuje mnie to. Nie włącza mi się mechanizm każący uciekać, wycofać się. Nad nim nauczyłam się panować w pierwszej kolejności. Chociaż jak sobie dobrze pomyślę, to nadal są rzeczy, do których szybko znowu nie podejdę: pływanie. Wszystko inne na mnie czeka. Mimo upływu lat, mimo zmian w życiu prywatnym i zawodowym, nadal wiem, że nie ma dla mnie rzeczy niemożliwych, bo wiele razy się o tym przekonałam. Jedyne co muszę to chcieć, a z tym bywa już różnie :)

I tak sobie to przypomniałam niedawno, bo faktycznie, nie zdarza mi się nawet okazywać zdenerwowania. Z wiekiem stało się podskórne, skrajnie wewnętrzne. Nie rozmawiam o nim, bo wolę zamieniać je na motywatora, który tym bardziej pcha mnie do przodu, zamiast zatrzymywać na poczuciu lęku. A lęk potrafi blokować jak mało co. Nie mówiąc o powodowaniu wycofania. Na to sobie sama nie pozwalam. A jeśli coś mnie jednak blokuje, to zawsze mogę wykonać telefon do przyjaciela w celu poproszenia o kopa w tyłek na rozpęd. Tak, jestem straszną cholerą, zołzą, bywam złośliwa i nieznośna (i lubię to w sobie ;), ale w gruncie rzeczy jestem też po prostu (znowu mimo upływu lat) mentalnie dziewczyną. I wiem, chociaż to okrutnie banalne, że to, jak nas nauczono, albo jak z wiekiem sami się uczymy podchodzić do wyzwań, na ile w nas ciekawości, chęci przeżycia czegoś, chęci poznawania nowego, na ile sami chcemy pokonywać własne obawy i przekonywać się do pokonywania przede wszystkim lenistwa, na tyle sami zyskujemy. Z każdą jedną sytuacją, sprawą, kontaktem. Do czego zmierzam? Każda sprawa jest do ogarnięcia, każde marzenie do spełnienia. Ja, jako mała dziewczynka chciałam być aktorką i z biegiem lat udowodniłam sama sobie, że mogę nią być, niekoniecznie wykonując ten zawód. Do dziś uwielbiam fantazjować, wcielać się w role, w zachowania, które są mi obce na co dzień, do dziś uwielbiam bycie kimś, kim nie jestem na co dzień, ale kim na co dzień nie chciałabym też być. Moje dziecięce marzenie spełniło się. Spełnia się na wiele sposobów. Kocham przerysowanie, przesadę w reakcjach (oczywiście czasami), ale przychodzi mi to bardzo naturalnie i nie traktuję tego jak "nie siebie". Po prostu wiem, że jak chcę, to na zawołanie będę każdym. Każdym zawodem. Każdą postacią. Wystarczy, że chcę, niech tylko pojawiają mi się dalej okoliczności, które mi to umożliwią. Czasami ma to zabawne konsekwencje, bo ludzie na poważnie biorą moje zachowania, ale cóż, odbieram to jako komplement i nawet niespecjalnie tłumaczę, że się po prostu wygłupiam, że ta czy inna sytuacja obudziła we mnie takie czy inne zachowanie. Trzeba umieć bawić się życiem i sytuacjami. Jak tylko mamy na to ochotę, a z tym przecież bywa różnie. Ważne, to wiedzieć, że się da. Życie daje miliony okazji do improwizowania, czasami uśmiech wystarczy żeby zmienić bieg wydarzeń, rozładować napięcie innych, ułatwić życie sobie bądź innym (mimo, że np. sytuacja jest trudna). Odnajdowanie w sobie różnych zachowań jest bezcenną umiejętnością. Od urzędu, przez biuro po prywatne łóżko. Spełnienie marzenia z dzieciństwa może mieć przebieg, którego byśmy się zupełnie nie spodziewali. Miewam tak z wieloma rzeczami, bo zdarza się, że wyobrażam sobie tylko jedną możliwą drogę na realizację czegoś, a czas pokazuje, że można, ale w zupełnie inny sposób. To jest w gruncie rzeczy genialne, bo powoduje, że czuję się jak ziarenko piasku w klepsydrze (za A.M. Jopek) a z drugiej strony, ziarenko całkiem nieźle spełnione i szczęśliwe. Wiem doskonale jak infantylnie to brzmi, ale gdyby nie dziecko w nas, rozum już dawno odciąłby nam skrzydła i zostawił na pastwę losu. Nie daję mu szans.

1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 18